Paralympische Talentdag veranderde Anna’s leven: “Ik durf weer groot te dromen”

Anna de Jong (17) had na de amputatie van haar been haar sportambities bijna vaarwel gezegd. Op de Paralympische Talentdag van NOC*NSF op Papendal ontdekte ze wat er allemaal wél mogelijk is. Op 9 mei vindt opnieuw de Talentdag plaats, waar voor jonge mensen als Anna nieuwe dromen kunnen ontstaan. “Ik durf weer groot te dromen.”

In de tijd tussen haar studie verpleegkunde en haar trainingen vertelt Anna over haar ‘nieuwe leven’. Een leven waar ze vorig jaar november, vóór ze de Talentdag bezocht, niet van durfde te dromen. “Vroeger wilde ik topvoetballer worden. Na de amputatie van mijn rechteronderbeen zag ik een topsportcarrière niet meer gebeuren. Maar nu train ik op topsportcentrum Papendal en lunch ik tussen topsporters als Femke Bol en Churandy Martina. Dat is toch gewoon heel cool.”

Blade

Het is sinds november snel gegaan, zegt Anna. “Soms heb ik ineens zo’n besefmomentje: wát is mijn leven enorm veranderd!” Na de Talentdag werd ze uitgenodigd om mee te trainen met het talententeam. Inmiddels is ze daar een vast onderdeel van en traint ze elke vrijdag op Papendal.

Ze is superblij dat ze besloot de Talentdag te bezoeken, al weet ze nog goed hoe spannend ze het vond, zegt ze terugblikkend. “Ik was al een tijdje bezig met sprinten en verspringen op een blade bij mijn club in Heerenveen, maar ik wist nog niet veel over de Paralympische Spelen of de Talentdag. Mijn trainster en prothesemaker wezen me op die dag. Ik vond het best spannend, ik kende daar niemand. Ik had me naast atletiek ook voor andere sporten opgegeven waar ik eigenlijk niet zo veel van wist. Zitvolleybal bijvoorbeeld. Ik had het niet verwacht, maar ik vond het heel leuk om te doen. We hadden meteen een heel gezellig team. De spanning viel direct weg.”

Para atletiek

Toch had ze haar zinnen op atletiek gezet. “De eerste keer dat ik met een blade rende, voelde dat meteen goed. Het ging zoveel makkelijker dan op mijn gewone prothese. Ik wist meteen: dit wil ik doen. Daarna heb ik me bij mijn club aangemeld. Ik kom uit een klein Fries dorp, Oudebildtzijl. Iedereen weet daar van mijn handicap en heeft dat totaal geaccepteerd. Toch vond ik het fijn om te trainen met mensen die ook een handicap hebben. Dan val je niet op tijdens het sporten.”

Fleur Jong

Haar ambitie om nog beter te worden, bracht haar ook naar trainingen met paralympische atleten. Zo traint ze op zondag bij Team Para-atletiek in Amsterdam, waar ze onder meer samenwerkt met paralympisch kampioen Fleur Jong.

“Ze geeft me wel eens aanwijzingen. En ze liet me ook een filmpje zien van hoe zij zelf voor het eerst uit de startblokken kwam, om me gerust te stellen toen het bij mij niet meteen soepel ging. Ook zij heeft door een bacterie haar handicap opgelopen. Het helpt me om te weten dat zij begrijpt wat ik heb doorgemaakt.”

Die bacterie die haar handicap veroorzaakte, veranderde Anna’s leven ingrijpend. In 2023 verloor Anna een deel van haar rechteronderbeen door een meningokokkenbacterie. Ook een deel van haar linkervoet en kuit werd aangetast.

“De artsen in het ziekenhuis stonden met lege handen. De bacterie was sneller dan de antibiotica. Mijn been werd langzaam zwart en moest uiteindelijk geamputeerd worden.”

Een zwaar revalidatie- en rouwproces volgde. Inmiddels gaat het een stuk beter, vertelt Anna. Dat ze een nieuwe sport en droom heeft gevonden, helpt daar ook bij. “Ik heb gezien welk leven misschien ook voor mij is weggelegd in de sport. Ik ervaarde dat op de Paralympische Talentdag, tussen al die sporters, coaches en paralympiërs.”

Paralympische Spelen 2030

Anna vervolgt: “Toen het bij de sprintoefeningen niet meteen heel goed ging, was ik bang dat ik mijn kans om door te gaan had verspeeld. Maar toen ik wegging, gaf de talentcoach al een hint: ik moest niet schrikken als ik een mailtje zou krijgen dat ik geselecteerd was. Ik was zó blij.”

En inderdaad: dat mailtje kwam.  “Ik vind het heel leuk bij het talententeam op Papendal. Het is fijn om te merken dat niemand vreemd opkijkt als ik even kramp heb en mijn blade moet afdoen. De andere sporters weten hoe het is. Ik hoef niets uit te leggen.”

“Mijn ouders en vriend grappen wel eens dat ze alvast tickets gaan kopen voor de Paralympische Spelen in Los Angeles in 2028. Het is stiekem wel een droom van me om de Spelen te halen. Maar misschien is die van 2032 wel iets realistischer.”