21 okt 2017
Blog Gerard Dielessen: Terug in Sochi met dubbele gevoelens

sochi 300

Dezer dagen was ik, na bijna vier jaar, weer terug in Olympisch en Paralympisch Sochi. In februari 2014 haalde TeamNL daar aan de Zwarte Zee maar liefst 24 medailles. Een all time high Olympische Winterspelen score. Het kleine Paralympic TeamNL maakte indruk met een gouden medaille voor Bibian Mentel op de snowboardcross.

Samen met een Nederlandse filmploeg ging ik 'op zoek' naar de legacy van Sochi en in het bijzonder van ons Holland Heineken Huis. Vlak voor de komende Olympische Winterspelen in PyeongChang zal een drieluik worden uitgezonden over de rol van 25 jaar Holland Heineken Huis tijdens de Olympische Spelen sinds 1992, toen het eerste huis in Barcelona zijn deuren opende voor atleten, familie, supporters, sponsors etc..  

Daarover volgend jaar dus veel meer. Nu eerst terug naar Sochi. Mixed feelings. Dubbel gevoel. 

Ik loop daar over het Olympic Parc aan de fraaie Zwarte Zee-kust. Stralend weer. Graadje of 20. Strakblauwe lucht. Vrolijke bedoening met jeugd uit alle hoeken van de wereld die met tienduizenden in Sochi bijeen zijn gekomen voor het Internationale Jeugd en Studentenfestival. Cultuur, onderwijs, sport en praten over hoe het imperialisme in de wereld kan of moet worden bestreden.

En tegelijkertijd loop ik op de plek waar de Russen drie-en-een-half jaar geleden systematisch de internationale sportwereld hebben bedonderd door op een uiterst uitgekiende wijze de dopingcontroles te omzeilen. Flesjes met urine werden door een gat in de muur verwisseld met dopingvrije monsters. Weerzinwekkend. Krankzinnig eigenlijk.

Voor wie precies wil weten hoe dat ging: kijk naar de Netflix documentaire Icarus waarin aan de hand van de Russische dopingarts/wetenschapper Grigory Rodchenkov en de Amerikaanse documentairemaker Bryan Fogel het onvoorstelbare verhaal wordt verteld over hoe Rusland systematisch de boel misleidde. Tot op de dag van vandaag is deze kwestie niet opgelost en de verwachting is dat Rusland diep door de knieën moet alvorens het IOC de Russische Federatie toestemming geeft om volwaardig mee te kunnen doen aan de Winterspelen in PyeongChang komende winter. 

Rusland is en blijft een land van paradoxen.

De Spelen in Sochi kostten, naar verluidt, zo’n vijftig miljard dollar. Een ongeëvenaard bedrag, dat vooral werd uitgegeven aan infrastructurele projecten. Er is een gloednieuwe verbinding aangelegd tussen het vliegveld aan de Zwarte zee en het bergdorp Rosa Khutor. Een autoweg en een hoogwaardige treinverbinding brengen je in nog geen uur van het vliegveld naar het gloednieuwe skiresort, dat door Franse engineers uit Chamonix is ontworpen. Ik heb mij altijd afgevraagd of dit enige Russische skiresort zou kunnen renderen na de Spelen.

Ik sprak de voorbije dagen met een Russische manager van het skigebied. Hij vertelde mij dat er in het jaar na de Spelen ruim 1.2 miljoen mensen naar Rosa Khutor kwamen. En dat zijn er nu inmiddels bijna 2 miljoen per jaar. En inderdaad, in deze oktober periode is het gezellig druk op de terrasjes langs de wild stromende bergrivier en in de besneeuwde bergen. Kabelbanen brengen toeristen naar de top van het gebied met fraai uitzicht over de Zwarte Zee in de verte. Er blijken zelfs plannen om het gebied, met ruim 100 kilometer aan skipistes, verder uit te breiden. Misschien is de Olympische investering economisch gezien dus toch niet voor niets geweest? Voor het gebied en voor de Russische sporters zou het goed zijn als in de onverkwikkelijke dopingkwestie rond de Olympische Spelen nu snel duidelijkheid komt, zodat er ook weer internationale (ski)wedstrijden in Rosa Khutor georganiseerd kunnen worden. 

Een land van tegenstellingen en gemengde gevoelens dus. Want na de Winter Spelen en vlak voor de Paralympische Spelen van Sochi 2014 bezette Rusland de Krim; later dat jaar werd de MH17 uit de lucht gehaald, nog steeds is niet duidelijk wie daarvoor verantwoordelijk is en wat Rusland er mee te maken heeft; in het jaar voor de Spelen werd in Rusland de anti-homowet aangekomen, werd de bemanning van het Greenpeace schip de Artic Sunrise gearresteerd, onder wie twee Nederlanders, en in oktober 2013 werd de Nederlandse diplomaat Onno Elderenbosch nota bene in zijn eigen huis in Moskou mishandeld. Dat allemaal opgeteld geeft geen blijk van een maatschappelijke en politieke moraal in Rusland waarin wij als Nederlanders ons gemakkelijk herkennen. En dat is nog zacht uitgedrukt.

sochi300x200

En toch voelt de sfeer op het Olympic Parc goed en vriendelijk aan, net als tijdens de Spelen. Ontspannen. Geen overdreven of agressieve beveiliging. Geen vervallen of verwaarloosde toestanden zoals in Athene of bijvoorbeeld nu al in Rio.

Wel hippe drukbezette restaurants aan de zeeboulevard. Jonge mensen. Veel vertier en ontspanning hier in een prachtig decor waar in de verte de besneeuwde uitlopers van de Kaukasus voor een fraai plaatje zorgen.

In de komende jaren zijn er genoeg evenementen en congressen op en rondom het immense Olympische terrein. Volgend jaar bijvoorbeeld WK-voetbalwedstrijden in het Olympische Stadion. En de Formule 1-organisatie heeft het contract tot en met 2022 verlengd. 

Het mocht dan wat kosten, de Russen hebben in zeven jaar wel een nieuwe economische regio uit de grond gestampt waar andere landen misschien wel zeventig jaar voor nodig hebben. Ondanks alle geopolitieke problemen lijken ze de nalatenschap van de Olympische Winterspelen in Sochi zelf goed op orde te hebben.

Toch leiden ook die laatste waarnemingen er bij mij niet toe dat ik na een paar dagen Sochi het land zonder mijn eerdere dubbele gevoelens verlaat. Daarvoor is er voorafgaand, tijdens en vooral ook na Sochi 2014 te veel gebeurd. 

Gerard Dielessen

Algemeen Directeur NOC*NSF 

Lees hier de eerdere blogs van Gerard Dielessen

Blog

Blog Gerard Dielessen: Terug in Sochi met dubbele gevoelens.

sochi332x269
Deel dit via:

Reageren

Naam
E-mail
Reactie