Stefan Groothuis 335 Dag 4: Stefan Groothuis: 'Die medaille blijf ik altijd meedragen, die gaat niet meer weg'
Stefan Groothuis 970

Dag 4: Stefan Groothuis: 'Die medaille blijf ik altijd meedragen, die gaat niet meer weg'

Na blessures, ziekte, vierde plaatsen en een depressie, bereikte schaatser Stefan Groothuis op 12 februari van dit jaar dan toch het allerhoogste: goud op de Olympische Spelen. “Deze Spelen waren supergaaf. Het is heel simpel: als je presteert, is het allemaal een stuk leuker dan wanneer het niet gaat zoals je wilt, zoals in mijn geval in Turijn en helemaal in Vancouver. Tot aan de wedstrijd is alles elke keer hetzelfde en ben je alleen met de wedstrijd bezig. Ligt al de focus daar en heb je oogkleppen op. Daarna is er tijd voor ontspanning en kun je genieten. In Vancouver werd ik net vierde en dan ben je snel klaar met de Spelen. Nu waren er een paar mooie feestjes, zoals in het Holland Heineken House. Ik vond dat ik daar optimaal van moest genieten en dat heb ik gedaan. Dit gebeurt natuurlijk niet elke keer, of misschien zelfs maar één keer in je leven. Zeker op mijn leeftijd.”

Groothuis was ruim een jaar voor de Spelen naar buiten gekomen met het verhaal dat hij kampte met een depressie. Dat, en de andere tegenslagen in zijn carrière, zorgde ervoor dat sportminnend Nederland juist hem een gouden plak extra leek te gunnen. “Het is heel leuk als je dat hoort en dat mijn verhaal gewaardeerd wordt. Toen ik het naar buiten bracht, een jaar voor de Spelen, was het voor mij alweer anderhalf jaar geleden. Rond de Spelen stond ik in de belangstelling en begonnen mensen weer over dat verhaal en dat is ook logisch. Maar met mij ging het eigenlijk alweer ruim twee jaar goed. En had ik het dus ook alweer een beetje afgesloten. Ik ben nog steeds ambassadeur van de Depressie Vereniging. Ik wil me daar ook af en toe voor blijven inzetten, want het blijft een belangrijk onderwerp.”

Na de Spelen, nam het gewone leven weer een aanvang. “Op een gegeven moment is het prettig om weer te gaan trainen en normale dingen te doen. Ik vind het leuk om af en toe iets te openen of ergens wat te vertellen, maar het is niet iets wat ik iedere dag hoef te doen. Ik hecht toch wel veel waarde aan het sporten zelf, het trainen. En aan tijd doorbrengen met mijn gezin. Die medaille blijf je toch altijd wel met je meedragen, die gaat niet meer weg.”

Groothuis was dit jaar aanwezig bij Olympic Moves – The School Final en te zien bij De Wereld Draait Door, in het kader van de Talentcampagne van NOC*NSF, 'Ik wist niet dat ik het in me had'. Daarnaast nam hij afgelopen zomer de tijd om zich te oriënteren op andere zaken dan het schaatsen. “Ik ben meer tijd gaan steken in het fitnessproduct Disq, dat ik samen met vrienden heb bedacht. Maar ik ben ook een paar weken aan de slag gegaan bij VDL Weweler, een technisch bedrijf, dat onder meer luchtveren voor vrachtwagentrailers maakt. Via een traineeship kon ik daar met enige regelmaat op alle afdelingen meekijken en ben ik ook wat concrete opdrachten gaan doen. Dat loopt nog, maar staat even op een laag pitje, omdat het schaatsen nu weer de meeste aandacht vraagt. Dat was ook wel de uitdaging: het managen van een aantal extra agenda’s. Leuk dat die combinatie gelukt is.”

“Het was een prachtig jaar, waarin ik de belangrijkste wedstrijd die ik kan winnen, heb gewonnen. En nu ben ik weer lekker aan het schaatsen. Soms wordt er in de media een beetje zuur gedaan over schaatsen, dat het niet veel voorstelt. Maar schaatsen is zó mooi: door een grotendeels zijwaartse beweging over gladbevroren water, zorgen dat je zestig kilometer per uur gaat. Da’s toch best bijzonder. Als je er zo naar kijkt en blijft kijken, dan is het niet zo maar een spelletje ofzo. Het is gewoon een mooie sport. Die ik nog steeds mag doen en waarin ik nog steeds snel kan zijn.”
Deel dit via: