IJssleehockey is de Paralympische versie van ijshockey. Sinds het debuut op het Paralympische programma tijdens de Winterspelen van Lillehammer 1994, is het één van de grootste publiekstrekkers op de Paralympische Winterspelen. Het spel is snel, zeer fysiek en wordt gespeeld door mannelijke atleten die een fysieke handicap hebben in het lagere deel van het lichaam.

IJssleehockey is een directe afgeleide van ijshockey. De sport werd in het begin van de jaren zestig bedacht in een revalidatiecentrum in Stockholm door een groep Zweden die ondanks hun fysieke problemen ijshockey wilden blijven spelen.

De mannen maakten een slee van een metalen frame met daaronder twee ijzers van ijshockeyschaatsen. Als stick gebruikten ze ronde, metalen buizen met handvatten van een fietsstuur. Zonder doelman speelden ze hun eerste wedstrijden op een meer ten zuiden van Stockholm.

De sport ontwikkelde zich en in 1969 werd er rond Stockholm een competitie gespeeld met vijf teams, waarin zowel gehandicapte als niet-gehandicapte spelers mochten uitkomen. In datzelfde jaar werd in de Zweedse hoofdstad de eerste internationale ijssleehockeywedstrijd gespeeld, tussen een lokaal team en een clubteam uit Oslo. In de jaren zeventig speelden Zweedse en Noorse teams regelmatig tegen elkaar. Daarna zetten ook andere landen een team op, zoals Groot-Brittannië (1981), Canada (1982), de VS (1990), Estland en Japan (1993).

Tijdens de eerste Paralympische Winterspelen, in 1976 in Örnsköldsvik, speelden twee Zweedse ploegen een demonstratiewedstrijd. Maar het duurde nog tot Lillehammer 1994 voor de sport definitief op het programma werd gezet.

In 2006 werd sledgehockey beoefend in twaalf landen. De sport staat onder auspicien van het IPC. Het volgt de regels van de internationale ijshockeyfederatie IIHF, met enkele aanpassingen.

Contactgegevens:

Sportbond: Gehandicaptensport Nederland
Contactpersoon: Obbe Winkels
Postadres: Postbus 200, 3980 CE Bunnik
Telefoonnummer: 030-659 73 42 of 06-282 525 30
E-mail: o.winkels@gehandicaptensport.nl