do 29 dec 2016
Winderige Kerstrit: reflecteren over verleden, heden en toekomst

Fietsen mist 300

Op het Brunstingerveld, richting Dwingeloo, waai ik bijna van mijn fiets. Windkracht 5, 6, uit het Zuid-Westen. Dat wordt nog wat voordat ik de beschutting van het Drents-Friese Wold heb bereikt. Dit wordt een pittig kerstritje. Door mijn oordopjes hoor ik op NPO Radio 2 leuke liedjes van onder anderen The Beatles, Emerson Lake & Palmer, Elton John, Moody Blues en The Rolling Stones en van nog veel meer oude jeugdhelden.

Kerst 2016 ligt al weer achter ons. Over een paar dagen is het 2017. Vanwege het gebrek aan sneeuw en ijs kan ik dezer dagen heel wat fietskilometers maken. Mee- of tegenvaller? Een schaatstoertocht op het ijs van de Beulakerwijde had mij ook wel wat geleken. Maar dat lijkt geschiedenis. Dat was ooit. Toch is er nog hoop, als ik de nieuwe president van de Verenigde Staten tenminste mag geloven. Volgens de man die over een paar weken, op mijn verjaardag nota bene, wordt ingezworen als de 45e president van het machtigste land van de wereld, is er met het klimaat niets aan de hand.

Het zijn verwarrende tijden, denk ik, tijdens dit ritje door het vlakke Drents-Friese land. Het waait allemachtig hard. Licht verzetje dan maar. Gelukkig heb ik nog wat ruimte in mijn hoofd om de kersttoespraak van onze koning nog eens goed op mij te laten inwerken. Rake zinnen: Het extreme lijkt het nieuwe normaal te worden. Zoekend naar zekerheid, graven groepen zich in hun eigen gelijk in. Dat maakt een open gesprek vaak onmogelijk. Velen hebben het gevoel in een land zonder luisteraars te leven.

Wie twijfelt over de toekomst, idealiseert vaak het verleden. We geven ons allemaal wel eens over aan heimwee naar vroeger. Ja, vroeger... En: ‘Beleving is werkelijkheid’, hoor je vaak. Maar het fundament van het dagelijks leven wordt drijfzand, als beleving het zicht op de werkelijkheid verdringt. Vooral die laatste zin blijft hangen als ik via Oude Willem en Appelscha bij Ravenswoud eindelijk wind achter heb en moeiteloos opschakel naar een snelheid van zo’n 35 km per uur. Ik zeg zelf vaak: gevoel is ook een feit. Maar op deze ietwat troosteloze decemberdag leer ik van onze koning dat beleving het zicht op de werkelijkheid niet mag verdringen. En gelijk heeft-ie. Drijfzand is een weinig aanlokkelijk perspectief immers.

Het is inderdaad verleidelijk om, zeker als je wat ouder wordt, over het verleden te gaan mijmeren. Top 2000-liedjes, eindeloze schaatstourtochten, machtige presidenten van weleer. Maar met het romantiseren van het verleden helpen we de toekomst niet vooruit, stel ik ter hoogte van Bovensmilde vast, met nog een kilometer of dertig te gaan. En zeker niet in de sport. Daar krijg je altijd directe feedback: de bal is of in het doel, of op de paal, of ernaast. Je weet waar je aan toe bent. Na iedere wedstrijd begin je weer met een schone lei. Resultaten uit het verleden geven geen garanties voor de toekomst. Goed bepalen waar je staat, doelen stellen en daar iedere keer weer aan werken. Gewoon doorgaan. Daarentegen is met rekening houden met het verleden niets mis. Zonder verleden geen heden of toekomst.

In Heerenveen strijden dezer dagen de Nederlandse schaatsers om nationale afstandstitels, met nog maar één jaar tot de Winterspelen van PyeongChang 2018. De geweldige successen van 'Sochi 2014' staan geduldig in de boeken, maar bieden geen garanties. Dit schaatsseizoen moet een stevige basis worden gelegd voor de medailleprestaties in Zuid-Korea. Komt vast goed, stel ik overtuigend vast.

Mijmeren, romantiseren over het verleden, heeft dus niet zoveel zin. Over de toekomst wel uiteraard. Ik rijd nu langs het TT-circuit, even buiten Assen en realiseer mij dat je altijd moet blijven dromen. Want zonder dromen geen ambities. Al fietsend droom ik van een dopingvrije wereld. Van Fair Play. Van respect. Met de bekentenissen, het onvoorstelbare verhaal van wielrenner Thomas Dekker nog vers in het geheugen, twijfel ik of zo’n schone toekomst ooit haalbaar is in de sport. Alleen hopen is niet genoeg.

Gelukkig heeft de ISU vorige week besloten om de finale van de World Cup schaatsen weg te halen uit het Russische Tsjeljabinsk. Volgens mij zullen we nog dieper in het dopingdal moeten afdalen, voor we er uiteindelijk goed uit weg kunnen klimmen. Ik heb wel de overtuiging dat het net zich steeds strakker begint te sluiten, nu ook de Russische dopingautoriteit heeft toegegeven dat er op grote schaal en georganiseerd verboden middelen werden gebruikt.

Ik denk nog even aan het verhaal van onze koning. "We weten dat de werkelijkheid [van het verleden] minder rooskleurig was." Ook hij zal vinden dat je geen goede toekomst kunt bouwen zonder rekening te houden met het verleden. Blij ben ik dan ook met de steun die NOC*NSF de afgelopen dagen van alle kanten heeft gekregen voor het initiatief om het seksueel misbruik in de sport over pakweg de afgelopen dertig jaar te gaan onderzoeken. Dat naar aanleiding van de onvoorstelbare verhalen uit Engeland en een aantal individuele kwesties in ons eigen land. Uiteraard gaan we daar onafhankelijke experts voor inzetten.

Ik zet nog even aan tussen Hooghalen en Hijken. Heerlijk vertrouwd stukkie. Nog een kleine vijf kilometer. Wind van opzij. Een PR-tje zit er nu niet in. Wel wat wijzer geworden over verleden, heden en toekomst.

Prettige jaarwisseling!

Gerard Dielessen
Algemeen directeur NOC*NSF

Lees hier de eerdere blogs van Gerard Dielessen

Blog

Winderige Kerstrit: reflecteren over verleden, heden en toekomst.

Fietsen mist 332
Deel dit via: